Montasser AlDe’emeh verdiept zich als onderzoeker aan onder meer de KU Leuven al ruim een decennium in gewelddadige radicalisering en salafistisch jihadisme. Daarnaast reist hij als freelance journalist geregeld rond in conflictgebieden in Libanon, Syrië en Irak. Ook de Gazastrook en de Westelijke Jordaanoever zijn voor hem geen onbekend terrein. Zijn Palestijnse afkomst zorgt daarbij voor bijzondere contacten in hogere kringen van zowel Hamas als de Palestijnse Autoriteit. Wat hij recent in de regio hoort en ziet, noemt hij bijzonder verontrustend ‘in de eerste plaats voor mijn familie daar’. Hoe neutraal en met afstand kan hij als direct betrokken Palestijn de toestand analyseren?
Montasser AlDe’emeh: Uiteraard voel ik me nauw betrokken bij het lot van het Palestijnse volk en mijn ontwortelde familie, maar ik verzin niet wat ik op het terrein vaststel. Ik citeer en check mijn bronnen en ik registreer alles onverbloemd. De harde realiteit is dat er nog veel meer geweld op komst is en dat maakt me erg bezorgd. Mijn vader ligt begraven in de Jordaanse woestijn, ver van zijn Palestijnse geboortedorp. Mijn moeder zwerft in ballingschap rond tussen de regio en België, terwijl Joodse kolonisten van God weet waar op ons gestolen land leven. Op de Westelijke Jordaanoever kreunt mijn familie onder de Israëlische militaire bezetting en de voortdurende aanvallen van zowel het Israëlische leger (IDF) als Joodse kolonisten. Mijn grootouders, mijn ouders en hun hele familie werden in 1948 tijdens de Nakba als beesten uit ons dorp Sabbarin bij Haifa verjaagd. Mijn familie vluchtte naar het noorden van de Westelijke Jordaanoever. Begin 2024 werd een neef, die voor de veiligheidsdiensten van de Palestijnse Autoriteit (PA) werkte, door Israëlische soldaten vermoord. Kort daarna werd mijn familie uit Nur Shams, het vluchtelingenkamp waar ze sinds 1948 woonden, weggejaagd door het IDF. Ook andere Palestijnse vluchtelingenkampen op de Westoever worden al jaren belegerd en binnengevallen, zowel door het IDF als door gewapende kolonisten. Veel Europese beleidslui kregen pas aandacht voor het conflict ná de aanval van Hamas op 7 oktober 2023. Nochtans waren er jaren voordien al veel signalen dat de situatie zou escaleren.
Welke signalen?